عمریست که تنهایم و در تنهایی نیزتنهایمღღ

ღ♥ღزندگی لحظه تردید من است: بین تنهایی و بودن با توღ♥ღ

حرفات همه بهونه بود

دوست داشتنم دروغ نبود نخواستی باورم کنی
نخواستی با امدنت تنهایی هامو کم کنی
دوست داشتنم دروغ نبود نخواستی عاشقم بشی
نخواستی با حضور من از دیگرون دست بکشی
دوست داشتنم دروغ نبود نخواستی با من بمونی
حرفات همه بهونه بود خودت اینو خوب میدونی

نبودی و نخواستی و نموندی و ندیدی
من بی تو جون سپردم تو به کجا رسیدی
گفتی که عشق و عاشقی فقط تو شهر قصه هاست
دوست داشتنا دروغیه عاشق واقعی کجاست

دوست داشتنم دروغ نبود
نخواستی با من بمونی

دوست داشتنم دروغ نخواستی با من بمونی
حرفات همه بهونه بود خودت اینو خوب میدونی

نبودی و نخواستی و نموندی و ندیدی

گفتی که عشق و عاشقی فقط تو شهر قصه هاست
دوست داشتنا دروغیه عاشق واقعی کجاست
عاشق واقعی کجاست

نوشته شده توسط ღ♥ღبهارღ♥ღ در پنجشنبه 9 خرداد1387 ساعت 16:25 موضوع | لینک ثابت

کمال بی انصافی

من محکوم شدم به تنهایی...

کوله بارم را به دستم دادی و مرا از جزیره قلبت تبعید کردی به

دوردست ها...

آنقدر دور که هوای برگشتن به سرم نزند...

تو برای مجازات کسی که نمی دانست مرتکب کدامین گناه بود

که مجازاتی این چنین سنگین برایش رقم زد نیازی نبود وامدار

این همه فاصله شوی...

شایداین من بودم که نمی دانستم درآستان قصر پادشاهی

قلبت صادقانه دوست داشتن جرم است و گناهی بزرگ...

نترس...سرزنشت نمی کنم...نای برگشتن را هم ندارم ...

همان یک ذره نیرو و توانی را هم که داشتم خرج دلتنگی هایم

کردم...

درست است ناعادلانه مجازاتم کردی... و در کمال بی انصافی و

نهایت دلبستگی مرا از خود راندی...

اما آیا می دانستی هنوز هم تویی آن پادشاه کلبه حقیرانه

قلبم؟؟؟؟

نوشته شده توسط ღ♥ღبهارღ♥ღ در جمعه 27 اردیبهشت1387 ساعت 13:33 موضوع | لینک ثابت

برهنه زیر بارون

بگید بباره بارون
دلم هواشو کرده
بگین تموم شدم من
بگید که برنگرده

بهش بگین شکستم
بهش بگین بریدم
نه اون به من رسید و
نه من به اون رسیدم

برهنه زیر بارون
خراب و درب و داغون
از آدما فراری
از عاشقا گریزون

بذار کسی نبینه
غرور گریه هامو
بذار کسی نفهمه
غم توو خنده هامو

یه زار ِ سختِ سختم
یه باغ ِ بی درختم
سفیده گیس عمرم
سیاهه روز بختم

تنم داره میلرزه
توو این هوای پرپر
گاهی نداشتنه دل
به داشتنش می ارزه

نوشته شده توسط ღ♥ღبهارღ♥ღ در چهارشنبه 11 اردیبهشت1387 ساعت 22:32 موضوع | لینک ثابت

رنجیده ام

از کوچه پرسیدم نشانت را نمی دانست
آن کفشهای مهربانت را نمی دانست

رنجیده ام از آسمان ، قطع امیدم کرد
دنباله ی رنگین کمانت را نمی دانست
اینگونه سیب سرخ هم از چشمم افتاده ست
شیرینی اش ، طعم نگاه شیرینت را نمی دانست

قیچی شدم ، بال و پرم را یک به یک چیدم
ســـَمت ِ وسیع ِ آسمانت را نمی دانست
لای ورقها ، نامه ها ، دفترچه ها گشتم
حتی کتابی داستانت را نمی دانست